ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਰਾਮਜਸ ਕਾਲਜ ‘ਚ ਸੰਘੀਆਂ ਦੀ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ •ਸੰਪਾਦਕੀ

abvp-reu-L-294x194

ਬੀਤੀ 21 ਅਤੇ 22 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ‘ਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਵੈ ਸੇਵਕ ਸੰਘ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਿੰਗ ਅਖਿਲ ਭਾਰਤੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਨੇ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਦਾ ਨੰਗਾ ਨਾਚ ਨੱਚਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸ਼ ‘ਚ ਫਾਸੀਵਾਦੀ ਹਮਲਾ ਕਿਸ ਕਦਰ ਗੰਭੀਰ ਰੁਖ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੰਘੀ ਫਾਸਿਸਟ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਖੱਬੇ-ਪੱਖੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ‘ਚ ਉਹ ਨਕਲੀ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਖੱਬੇ ਪੱਖੀਆਂ, ਸੰਸਦ ਮਾਰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਇਲਕਲਾਬੀ ਖੱਬੇ ਪੱਖੀਆਂ ‘ਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾ), ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਲਈ ਖਤਰਾ ਐਲਾਨ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਸੰਘੀ ਫਾਸਿਸਟ ਗਰੋਹ ਧਾਰਮਿਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਅਤੇ ਖੱਬੀਆਂ ਜਾਂ ਖੱਬੀਆਂ ਕਹਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ‘ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹਮਲੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਰਾਮਜਸ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਇਰਦਗਿਰਦ ਬੀਤੀ 21-22 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੰਘੀ ਫਾਸਿਸਟ ਹਮਲੇ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਹੀ ਹੈ…

(ਪੂਰਾ ਪਡ਼ਨ ਲਈ ਕਲਿਕ ਕਰੋ)

“ਲਲਕਾਰ – ਤਬਦੀਲੀ ਪਸੰਦ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ”, ਅੰਕ 2, ਸਾਲ 6, 1 ਤੋਂ 15 ਮਾਰਚ, 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ

ਜਨਤਕ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਬੰਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਦਵਾ ਕੰਪਨੀਆਂ : ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਜਾਂ ਸਾਜਿਸ਼? •ਡਾ . ਨਵਮੀਤ

4

ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਸ਼ ‘ਚ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਪੱਧਰ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੇ। ਸਿਰਫ ਭਾਰਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਰਮਾਏਦਾਰਾ ਸਰਕਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਕੁੱਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਵੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਖਾਸਤੌਰ ‘ਤੇ 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰਕਾਰਾਂ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਹਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦੀ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ 20 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇਸ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵਾਧਾ ਲਗਾਤਾਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। 1978 ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਦੀਆਂ ਭੈੜੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ‘ਚ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸੋਵਿਅਤ ਸੰਘ ਦੇ “ਐਲਮਾ ਅਤਾ” ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਨਫਰੰਸ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਭੈੜੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਸਿਆਸੀ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਆਰਥਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਵੀਕਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ 2000 ਈਸਵੀ ਤੱਕ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾਵਾਂ ਉਪਲੱਬਧ ਕਰਾਉਂਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ 1981 ਵਿੱਚ 34ਵੀਂ ਸੰਸਾਰ ਸਿਹਤ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ “ਸਭ ਲਈ ਸਿਹਤ” ਦੀ ਸੰਸਾਰ ਪੱਧਰੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ-ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ਼ ਇਹ ਟੀਚਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ 2017 ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਟੀਚਾ ਅਗਲੇ 100 ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ। ਆਓ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਇਸ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਹੈ…

(ਪੂਰਾ ਪਡ਼ਨ ਲਈ ਕਲਿਕ ਕਰੋ)

“ਲਲਕਾਰ – ਤਬਦੀਲੀ ਪਸੰਦ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ”, ਅੰਕ 2, ਸਾਲ 6, 1 ਤੋਂ 15 ਮਾਰਚ, 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ

ਪਿੱਤਰਸੱਤਾ ਦਾ ਘਿਣਾਉਣਾ ਰੂਪ – ਔਰਤ ਦੇ “ਕੁਆਰੇਪਣ” ਪ੍ਰਤੀ “ਮਰਦਾਨਾ” ਖ਼ਬਤ •ਪਰਮਜੀਤ

3

ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ “ਪੜੇ-ਲਿਖੇ” ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਪਏ ਇੱਕ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੀ ਸੁਰਖੀ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਗਈ – “ਕੁਆਰੇਪਣ ਦੇ ਟੈਸਟ ਵਿੱਚ ਅਸਫ਼ਲ ਰਹਿਣ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਨਵ-ਵਿਆਹੁਤਾ ਨੂੰ ਤਲਾਕ।” 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਘਿਣ ਕਾਰਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਾਹਿਲ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਹੱਦ ਮੁਕੱਰਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਬੱਸ ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ, “ਪੜੇ-ਲਿਖਿਆਂ” ਦੇ “ਦਿਲ” ਵਿੰਨੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸੱਜਣ ਕਹਿ ਹੀ ਉੱਠੇ, ਹੋਰ ਅਗਲਾ “ਸੈਕੰਡ-ਹੈਂਡ” ਗੱਡੀ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਲਵੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ! ਉਸ ਸੱਜਣ ਦਾ ਇਹ “ਬਿਆਨ” ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਅੱਜ ਵੀ ਮਰਦ ਦੀ ਵਿਆਹ ਪ੍ਰਤੀ ਅਤੇ ਔਰਤ ਪ੍ਰਤੀ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤੀ ਉਪ-ਮਹਾਂਦੀਪ ਤੇ ਅਰਬ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਮਰਦ ਲਈ ਔਰਤ ਇੱਕ ਜਿਉਂਦਾ-ਜਾਗਦਾ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ਼ ਭਰਿਆ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਵਸਤੂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਨਵੀਂ ਜਾਂ ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਕਾਰ ਨਾਲ਼ ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ਼ ਉਸਦੀ ਕੀਮਤ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤਲਾਕ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੋਣਾ! ਤਲਾਕ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਗਿਰਾਵਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ! (ਇਹ ਲਿਖਣਾ ਹੀ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ!) ਔਰਤ ਦੇ ਵਸਤੂਕਰਨ ਦਾ ਇਸ ਤੋਂ ਘਿਣਾਉਣਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਮਿਲ਼ੇ। ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦਾ ਇਹ ਖ਼ਬਤ 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੋਗਲ਼ਾਪਣ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਬਹੁਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ “ਗਰਲਫ੍ਰੈਂਡ” ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, “ਐਕਸਪੀਰੀਐਂਸ” ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “ਕੁਆਰੀ ਦੁਲਹਨ” ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ…

(ਪੂਰਾ ਪਡ਼ਨ ਲਈ ਕਲਿਕ ਕਰੋ)

“ਲਲਕਾਰ – ਤਬਦੀਲੀ ਪਸੰਦ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ”, ਅੰਕ 2, ਸਾਲ 6, 1 ਤੋਂ 15 ਮਾਰਚ, 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ

ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਾਦੀ ‘ਚ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੀ ਹੋਣੀ ਦੀ ਹਕੀਕਤ •ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ

2

ਕਸ਼ਮੀਰ ਭਾਰਤੀ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦਾ ਉਹ ਗੁਨਾਹ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਜਮਹੂਰੀਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਰੋਧੀ ਕਿਰਦਾਰ ਦਾ ਪਾਜ ਉਘੇੜਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਅਵਾਮ ਅੱਜ ਵੀ 1947 ਦੀ ਵੰਡ ਪਿੱਛੋਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਹੁਕਮਰਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰੀ ਅਧੀਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਜਖ਼ਮਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਕਸ਼ਮੀਰ ਇਹ ਪੀੜ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਰੋਹ ਦਾ ਲਾਵਾ ਮਘ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਬਗਾਵਤਾਂ, ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜਵਾਲਾਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਤਾਜਾ ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਪਿਛਲੇ ਵਰੇ ਹੀ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਫੁੱਟਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸੇਕ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਵੀ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਹੁਕਮਰਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਬਜੇ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਸਹਿਮਤੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮਰਾਨਾਂ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਕਸ਼ਮੀਰ ਉੱਪਰ ਕਬਜੇ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ਼ ਨਫਰਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕੁੱਟ-ਕੁੱਟ ਕੇ ਭਰਨ ਲਈ ਪੂਰਾ ਤਾਣ ਲਾਇਆ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਲਈ ਮੁੱਖ ਦੋ ਢੰਗ ਵਰਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਖੰਡਤਾ ਦਾ ਤਰਾਨਾ ਜੋਰ-ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ਼ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਕਸ਼ਮੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਕੀਮਤ ‘ਤੇ ਭਾਰਤ ਅਧੀਨ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਨਾਲ਼ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਬਾਦੀ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੱਧਵਰਗੀ ਅਬਾਦੀ) ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸਹਿਮਤ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲ਼ ਹੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਾਰਨ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ‘ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਖੰਡਤਾ’ ਦੇ ਇਸ ਤਰਾਨੇ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਘ ‘ਚ ਉਤਾਰਨ ਲਈ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਰੁੱਧ ਨਫਰਤ ਦਾ ਵੀ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਤਲਬ ਇਹ ਲੋਕ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ਼ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮਵਤਨੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ…

(ਪੂਰਾ ਪਡ਼ਨ ਲਈ ਕਲਿਕ ਕਰੋ)

“ਲਲਕਾਰ – ਤਬਦੀਲੀ ਪਸੰਦ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ”, ਅੰਕ 2, ਸਾਲ 6, 1 ਤੋਂ 15 ਮਾਰਚ, 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ

ਅਲਬਰਟ ਆਈਨਸਟੀਨ : ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ, ਲੋਕ-ਹੱਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਿਰੇਦਾਰ •ਨਵਗੀਤ

1

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ਼ਿਆ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਅਧਿਆਪਕ ਟੱਕਰਿਆ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨ ਪੜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀਂ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਰੇਲਗੱਡੀ ਜਾਂ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਲ਼ੀ ਕਹਾਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਕੇ ਭਾਈ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਕੇ ਪੁਲਾੜ ਘੁੰਮਣ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੇਲਗੱਡੀ ਜਾਂ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਗਤੀ ਆਮ ਗੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ਼ੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਲਗਭਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਗਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਵਾਰ ਵਾਪਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਿਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਮਿਲ਼ਿਆ ਹੈ ਉਹ ਉਸਦਾ ਭਾਈ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪੋਤ-ਭਤੀਜਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਭਾਈ ਤਾਂ ਕਦੋਂ ਦਾ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬਾਕੀ ਭਤੀਜੇ-ਭਤੀਜੀਆਂ ਵੀ ਕਈ-ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਜੁਆਕਾਂ ਵਾਲ਼ੇ ਹਨ ਜਦਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਉਮਰ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਗਿਆ ਸੀ।* ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਲਾੜ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲ਼ੀ ਤੇਜ਼-ਰਫ਼ਤਾਰ ਰੇਲਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਧੀਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘੜੀ ਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਈ-ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। (ਸ਼ਾਇਦ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਦੂਜਾ ਅਜਿਹਾ ਵਾਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦੁੱਖ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁੱਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਾਡੀ ਰੇਲਗੱਡੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਰੱਖਦੀ ਹੈ..

(ਪੂਰਾ ਪਡ਼ਨ ਲਈ ਕਲਿਕ ਕਰੋ)

“ਲਲਕਾਰ – ਤਬਦੀਲੀ ਪਸੰਦ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ”, ਅੰਕ 2, ਸਾਲ 6, 1 ਤੋਂ 15 ਮਾਰਚ, 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ

ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈੜੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਪਹਿਲੇ 10 ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ •ਲਖਵਿੰਦਰ

Blf8mcVPਭਾਰਤ ਦੇ ਹਾਕਮ ਇਸਦੇ ”ਵਿਸ਼ਵ ਗੁਰੂ” ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸਿੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰੋ. ਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਦੀ ਇੱਕ ਕਵਿਤਾ ਦੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਹਨ—ਦੋ ਟੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੋਂ ਵੰਡੀ/ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਢੋਕਾਂ ਦਾ,/ ਦੋ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਲਕਤ ਵੰਡੀ/ ਇੱਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਜੋਕਾਂ ਦਾ। ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲ਼ੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਜਿਸ ਕਦਰ ਬਦ ਤੋਂ ਬਦਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ”ਵਿਸ਼ਵ ਗੁਰੂ” ਬਣਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਸ ਦੇਸ਼-ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਿਸ ਧੜੇ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬੇਸ਼ਰਮ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਘਿਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।…

(ਪੂਰਾ ਪਡ਼ਨ ਲਈ ਕਲਿਕ ਕਰੋ)

“ਲਲਕਾਰ – ਤਬਦੀਲੀ ਪਸੰਦ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ”, ਅੰਕ 2, ਸਾਲ 6, 1 ਤੋਂ 15 ਮਾਰਚ, 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ