ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਣਗੇ

(ਪੀ.ਡੀ.ਐਫ਼ ਇਥੋਂ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰੋ)

(ਛੇਵੀਂ ਕਿਸ਼ਤ, ਲੜੀ ਜੋੜਨ ਲਈ ਦੇਖੋ- ‘ਲਲਕਾਰ’ ਅੰਕ 3, 16-31 ਮਾਰਚ 2017)

“ਬਾਈ ਰਾਮੂ ਆਜ ਤੁਝੇ ਕਿਆ ਹੋ ਗਿਆ? ਦੇਖਤਾ ਨਹੀਂ ਉਪਰ ਸੇ ਟਾਇਮ ਕਿਆ ਹੋ ਰਹਾ ਹੈ…?” ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਸਾੜ ਦੇ ਵਲ ਠੀਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਕਾਹਲੀ ਕਿਚਨ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

“ਹਾਲੀ ਤੱਕ ਆਮਲੇਟ ਵੀ ਨਹੀ ਬਣਿਆ, ਹੱਦ ਹੋ ਗਈ, ਖੌਰੇ ਕਰਦਾ ਕੀ ਰਿਹਾ ਏ ਹੁਣ ਤੱਕ…।”

“ਏਧਰ ਲਿਆ ਮੈਨੂੰ ਦੇਹ…।” ਮੁੰਡੂ ਤੋਂ ਆਂਡੇ ਲੈ ਉਹ ਦਬਾਦਬ ਐੱਗਬੀਟਰ ਨਾਲ਼ ਫ਼ੈਟਣ ਲੱਗ। ਰਾਮੂ ਮੂੰਹ ਮੋਟਾ ਕਰੀ ਪ੍ਰਾਉਂਡੀਆਂ ਲਾਹੁਣ ਲੱਗਾ।

“ਬਹੁਤ ਮਸਤ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਆਖੀਏ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਮੋਟਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਏ…।” ਮੈਨੂੰ ਕੋਲ ਖੜਿਆਂ ਵੇਖ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।

“ਕਰਤਾ ਕਿਯਾ ਰਹਾ ਹੈ ਇਤਨੀ ਦੇਰ ਸੇ…?” ਘੜੀ ਤੋਂ ਵਕਤ ਵਕਤ ਵੇਖਦਿਆਂ ਮੈਂ ਮੁੰਡੂ ‘ਤੇ ਖਿਝਣ ਲੱਗਾ।

“ਆਪ ਨੇ ਬੋਲਾ ਬੀਜੀ ਕਾ ਪਾਨੀ ਗਰਮ ਕਰੂੰ…।”

“ਤੇਲ ਵੀ ਤਾਂ ਸੜ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਨਾ ਮਿਲਦਾ ਪਿਆ ਪਈ, ਸਟੋਵ ਈ ਬਾਲ ਲਈਏ।” ਆਂਡਿਆਂ ਲਈ ਕੜਾਹੀ ‘ਚ ਘਿਓ ਸੁੱਟਦਿਆਂ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਬ੍ਰੇਕਫ਼ਾਸਟ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਲੇਟ ਸੀ। ਪਤਨੀ ਡਿੰਪਲ ਨੂੰ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਡਿੰਪਲ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਕੂਲ ਟਾਇਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਗੈਰ ਬ੍ਰੇਕਫਾਸਟ ਲਏ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਪੂਰੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਉਹ ਸਾਹਕਣੀ ਸੜਕ ਤੋਂ ਉਹਨਾ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦੀ ਬੱਸ ਲੰਘਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਸ ‘ਚ ਨਾਂ ਚੜ•ਦੀ ਤਾਂ ਸਕੂਲ ਜਾਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਕੇ ਜਾਣ ‘ਤੇ ਫਿਕਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਾ ਖਾਕੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿਣੇ।

“ਪੈਸੇ ਈ ਲੈ ਜਾਂਦੀ…।” ਪਤਨੀ ਬਾਰ ਬਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।

ਟੋਸਟ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬੁਰਕੀਆਂ ਖਾਦਿਆਂ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਬੀਜੀ ‘ਤੇ ਜਾ ਪਈ। ਉਹ ਖਾ ਨਹੀ ਸਨ ਰਹੇ। ਯਕਦਮ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਬੀਜੀ ਤਾਂ ਆਂਡੇ ਨਹੀਂ ਚਾਦੇ ਤੇ ਆਂਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਹੋਰਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਬੀਜੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਹੀ ਗਿਆ ਸਾਂ।

ਬੀਜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਖਾਦਿਆਂ ਵੇਖ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਇਉਂ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੈਥੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।

“ਬੀਜੀ ਕੇ ਲਏ ਟੋਸਟ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦੇ…।” ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੁੰਡੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

“ਇਹਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਏ? ਤੂੰ ਆਪ ਕਰ ਲਿਆ।” ਆਪਣੇ ਮਨੋਂ ਬੀਜੀ ਦਾ ਭਾਅ ਭਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ।

ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਘੜੀ ਵੱਲ ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਠਕੇ ਕਿਚਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਮੇਜ਼ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਮੈਂ ਘੜੀ ਮੁੜੀ, ਘੜੀ ਵੱਲ ਵੇਖੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ, ਫਿਰ ਉੱਠਕੇ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਟਹਿਲਨ ਲੱਗਾ ਸਾਂ… ਹੁਣ ਬੂਟਾਂ ਦੇ ਤਸਮੇਂ ਖੋਲ ਕੇ ਫਿਰ ਬੰਨ ਰਿਹਾਂ ਸਾਂ, ਟਾਈ ਦੀ ਨਾਟ ਠੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾਂ ਸਾਂ… ਗੈਲਰੀ ‘ਚੋਂ ਕਿਚਨ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹਾਂ ਸਾਂ… ਕਿਚਨ ‘ਚ ਪਤਨੀ ਮੁੰਡੂ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਰਹੀ ਸੀ… ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਧ ਚੋ’ ਹੀ ਪਰਤ ਆਇਆ ਸਾਂ…।

ਮੂੰਹ ਜਿਹਾ ਬਣਾਈ ਮੁੰਡੂ ਬੀਜੀ ਅੱਗੇ ਬਰੇਕਫਾਸਟ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਿਨ ‘ਚੋਂ ਕਾਹਲੀ ਕਾਹਲੀ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵਾਸ਼-ਬੇਸਿਨ ‘ਚ ਹੱਥ ਧੋਂਦੀ ਹੋਈ ਪਤਨਂ ਘੜੀ ਵੀ ਵੇਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਗੈਰਜ ‘ਚੋਂ ਕਾਰ ਕੱਢਦਿਆਂ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਪੌਡੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਾੜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੋਈ, ਕਾਹਲੀ ਕਾਹਲੀ ਤੁਰਨ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਕਾਰ ‘ਚ ਬੈਠਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਹਫ਼ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪੂਰੇ ਚਾਲੀ ਮਿੰਟ ਲੇਟ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਸੀ। ਕਾਰ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਸ਼ੂਕਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੋੜ ਕੱਟਣ ਲੱਗਿਆਂ ਐਨ ਕਰੈਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਬਚਿਆ ਸੀ… ਤੇਜ਼ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਲੇਟ ਸਾਂ…।

***

ਦਾਦੀ ਪੋਤਰੀ ਬਰਾਂਡੇ ‘ਚ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ।

“ਚਾਏ ਯਹਾਂ ਲਾ ਦੋ, ਮੈਂ ਮੁੰਡੂ ਨੂੰ ਅਵਾਜ਼ ਦੇਂਦਿਆਂ ਬੀਜੀ ਕੋਲ ਡੱਠੀ ਕੁਰਸੀ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਬੀਜੀ ਲਈ ਚਾਹ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਵੀ ਓਥੇ ਈ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।”

“ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਆਈ?” ਬੀਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

“ਆ ਜਾਂਦੀ ਏ।” ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦਬਾਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਦੋ ਚਾਰ ਹੋਰ ਸਰਸਰੀ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਡਾਕ ਫੋਲਨ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸਾਂ। ਬੀਜੀ ਉਬਾਸੀਆਂ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀਆਂ ਉਦਾਸ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਓਪਰਿਆਂ ਵਾਂਙ ਏਧਰ ਓਧਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।

“ਹੈਲੋ, ਪਿਆਰੇ ਬੀਜੀ…।” ਕਾਲਜੋਂ ਆਉਂਦੀ ਅਰਸ਼ੀ ਨੇ ਬੀਜੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਨੋਟ-ਬੁੱਕ ਅੰਦਰ ਧਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਾਹ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਹੱਥ ‘ਚ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਹੀ ਮੂਡ ‘ਚ ਸੀ।… ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਾਲਜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਫੰਕਸ਼ਨ ‘ਚ ਖੇਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਡਰਾਮੇ ‘ਚ ਉਹਨੂੰ ਨਾਇਕਾ ਦਾ ਪਾਰਟ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ।

“ਡੈਡੀ, ਮੈਂ ਰੀਹਰਸਲ ਲਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ‘ਬਾਏ ਬਾਏ’ ਕਰਦੀ ਉਹ ਕੋਠੀ ਦਾ ਗੇਟ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ ਸੀ। ਹੈਰਾਨੀ ਜਿਹੀ ‘ਚ ਬੀਜੀ ਉਹਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ  ਜਾਂਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਿਹ ਗਏ ਸਨ।

***

ਡਿੰਪਲ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਖਿਚਵਾਈ ਫੋਟੋ ਕੱਢ ਲਿਆਈ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਬੀਜੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਬੀਜੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਖਿਚਵਾਓਗੇ ਨਾਂ?” ਜੱਫ਼ੀ ‘ਚ ਲੈਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਬੀਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਫ਼ੋਟੋ ਖਿਚਵਾਉਣ ਲਈ ਤਰਾਂ ਤਰਾਂ ਦੇ ਪੋਜ਼ ਬਣਾ ਬਣਾ ਕੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਝ ਐਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਐਕਟਿੰਗ ਕਰ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਬਦੋਬਦੀ ਹਾਸਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੀਜੀ ਵੀ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਬੀਜੀ ਨੂੰ ਹੱਸਦਿਆਂ ਵੇਖ ਮੈਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ‘ਚ ਸ਼ੁਕਰ ਮਨਾਇਆ ਸੀ। ਏਥੇ ਆਕੇ ਪਹਿਲੀ ਵੇਰਉਹਨਾ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਮੁਦਰਾ ਟੁੱਟੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਬਚਪਣ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੁਦਾਸ ਵੇਖ ਜੇਵਂ ਸੂਲੀ ‘ਤੇ ਟੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸਾਂ…।

ਆਇਆ ਆਸ਼ੂ ਨੂੰ ਗੱਡੀ ‘ਚ ਲਈ ਗੇਟ ਲੰਘ ਗਈ ਸੀ।

“ਐਥੇ ਈ ਫਿਰਾ ਤੁਰਾਂ ਲਿਆ ਕਰ…।” ਬੀਜੀ ਨੇ ਫਿਕਰ ਮੰਦੀ ਜਿਹੀ ਨਾਲ਼ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ… ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਕਿਧਰੇ ਆਇਆ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਡੀ ਉਲਟਾ ਦੇਵੇ, ਪਾਰਕ ‘ਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਆਪ ਨਾਲ਼ ਗੱਲੀਂ ਨਾ ਲੱਗ ਜਾਏ… ਬੇ… ਧਿਆਨੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ…।

ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਧਿਆਣੇ ਕੁਝ ਪੜ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਡਿਪਲ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਬੀਜੀ ਉਚਕ ਉਚਕ ਕੇ ਸੜਕ ਵੱਲ ਵੇਖੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ… ਬੇ-ਚੈਨੀ ਜਿਹੀ ‘ਚ ਉੱਠ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ… ਅੰਦਰ ਬਾਰੀ ‘ਚ ਖੜੇ ਹੋ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਧਰ ਸੜਕ ਵੱਲ ਵੇਖੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ… ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇ-ਚੈਨੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਵਾਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ… ਐਵੇਂ ਰਸੋਈ ‘ਚ ਜਾ ਵੜੇ ਸਨ… ਮੁੰਡੂ ਦੀ ਨੁਕਤਾ-ਚੀਨੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ… ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।

“ਹਾਲੀ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲਿਆਈ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ,” ਫਿਕਰ ਮੰਦੀ ਜਿਹੀ ਨਾਲ਼ ਉਹਨਾਂ ਮੈਥੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

“ਆ ਜਾਂਦੀ ਏ…।” ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਫ਼ੋਲਦਿਆਂ ਲਾ-ਪ੍ਰਵਾਹੀ ਨਾਲ਼ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

“ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੜੀ ਦੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ…।” ਬੀਜੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ…ਤ੍ਰਭਕ ਕੇ ਮੈਂ ਬੀਜੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ…।

“ਡਿੰਪਲ, ਜਾ ਵੇਖ ਖਾਂ, ਆਇਆ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਆਈ ਹਾਲੀ ਤਾਈਂ…।”

“ਆ ਜਾਂਦੀ ਏ ਬੀਜੀ, ਡੋਂਟ ਵੱਰੀ।” ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ‘ਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਬੀਜੀ ਬਰਾਂਡੇ ‘ਚ ਕੁਰਸੀ ‘ਤੇ ਬੈਠੇ ਬੇ-ਅਰਾਮ ਜਿਹੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ ਉੱਠ ਵੁਹ ਘੜੀ ਮੁੜੀ ਸੜਕ ਵੱਲ ਵੇਖੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਲਾਅਨ ‘ਚ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਹੀਆਂ ਸਨ।

“…ਵੇਖ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੀਕੁਰ ਲੱਥਾ ਹੋਇਆ ਏ…।” ਬੱਚਾ-ਗੱਡੀ ਗੇਟ ਅੰਦਰ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹਨਾ ਆਸ਼ੂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

“ਇਹਨੂੰ ਤੇ ਬੁਖ਼ਾਰ ਏ।” ਨੇੜੇ ਹੋਕੇ ਉਹਦਾ ਪਿੰਡਾ ਟੋਹਦਿਆਂ ਬੀਜੀ ਨੇ ਫਿਕਰ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।

“ਬੀਜੀ ਟੱਟੀ ਕਰਤ ਹੈ ਬਾਰ ਬਾਰ…।” ਗੱਡੀ ‘ਚੋਂ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਕੱਢਦੀ ਹੋਈ ਆਇਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।

“ਤੂੰ ਲੈ ਕਿਓ ਗਈ ਸਾਏ ਇਹਨੂੰ, ਜੇ ਟੱਟੀਆਂ ਕਰਦਾ ਸੀ…?”

“ਮੈਂ ਕਿਆ ਜਾਨਤ, ਘਰ ਮੇਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਥਾ… ਵਹਾਂ ਦੋ ਬਾਰ ਕਰਤ…।” ਆਇਆ ਬੀਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਖਿਝ ਗਈ ਸੀ।

“ਬੱਚੇ ਮਾਵਾਂ ਬਗੈਰ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਨੇ ਭਲਾ…!” ਸੁਣਕੇ ਮੈਂ ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰ ਲਰਜ਼ ਗਿਆ ਸਾਂ।

ਆਇਆ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲਨ ਲਈ ਕਹਿ ਮੈਂ ਗੈਰਜ਼ ‘ਚ ਜਾ ਕਾਰ ਸਟਾਰਟ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸਾਂ… ਬੀਜੀ ਨੇ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਪਰ ਆਖਿਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਆਇਆ ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਜਾ ਬੈਠੀ ਸੀ ਬੱਚਾ ਉਹਦੀ ਗੋਦ ‘ਚ ਸੀ। ਬੀਜੀ ਨੇ ਚਕ ਕੇ ਕਾਰ ‘ਚ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ ਸੀ। ਜਾਪਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਆਇਆ ਵੱਲ ਵੇਖ ਬੁੜ ਬੁੜ ਜਿਹੀ ਵੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਛੇਤੀ ਹੀ ਮੈਂ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਪਰਤ ਆਇਆ ਸਾਂ।

ਬੀਜੀ ਆਸ਼ੂ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਕਾਫੀ ਫਿਕਰਮੰਦ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਘੜੀ ਮੁੜੀ ਆਪਣੀ ਤਲੀ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਮੱਥਾ ਤੇ ਢਿੱਡ ਟੋਂਹਦੇ, ਆਇਆ ਨੂੰ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ…।

ਪ੍ਰੀਤ ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ।

ਆਇਆ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹਦਾ ਵਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

“ਲੈ ਦੱਸ ਕਾਹਦੀ ਨੌਕਰ ਹੋਈ?” ਬੀਮਾਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ…।”

ਬੀਜੀ ਦਾ ਚਹਿਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰ-ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਆਇਆ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਆਇਆ ਬਗੈਰ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਰਹੇ ਸਾਂ। ਡੇਢ ਸੌ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਕਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੀ। ਇਹ ਭਲੀ ਲੋਕ ਸੌ ਤੇ ਹੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ… ਫਿਰ ਸਾਫ ਸੁਥਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਇਸਤਾ… ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾ ਆਇਆ ਬਗੈਰ ਪਤਨੀ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੁੱਟੀ ਕਿ ਛੁੱਟੀ ਸੀ।

“ਮਾਂ ਇਹਦੀ ਹਾਲੀ ਤੱਕ ਆਈ ਨਹੀਂ, ਵੇਖਾਂ ਕੀਕੁਰ ਤੜਫਦਾ ਏ ਪਿਆ, ਜੇਵਂ ਪੇਟ ‘ਚ ਦਰਦ ਹੋਵੇ…।” ਬੀਜੀ ਕਦੀ ਆਸ਼ੂ ਦਾ ਮੱਥਾ ਟੋਂਹਦੇ ਕਦੀ ਢਿੱਡ…।

ਸਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਲਾ-ਪ੍ਰਵਾਹ ਏ, ਪਲ ਦੋ ਪਲ ਲਈ ਮੈਂਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਨਰਮੀ ਦਾ ਉਹ ਨਜਾਇਜ਼ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ… ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੇ ਦਫਤਰ ਉਹਨੇ ਫੋਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮਿਸਟਰ ਮੁਖ਼ਰਜੀ, ਉਹਦਾ ਕੁਲੀਗ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫਟਾ ਫਟ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲ ਕੇ ਮੈਂ ਕਾਰ ਸਟਾਰਟ ਕਰ ਰਿਹਾਂ ਸਾਂ। ਆਇਆ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਚ ਰਿਹਾਂ ਸਾਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਰ ਵਧ ਨਹੀਂ ਸੀ ਠਹਿਰ ਸਕਦੀ? ਬੀਜੀ ਤੇ ਵੀ ਝੁੰਜਲਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਕਾਰ ਗੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਨਿਕਲੀ ਕਿ ਟੈਕਸੀ ਗੇਟ ‘ਤੇ ਆਕੇ ਰਬਕ ਗਈ ਸੀ।

“ਕਿੱਧਰ ਚੱਲੇ ਸਾਓ?”

“ਤੈਨੂੰ ਲੈਣ” ਮੈਂ ਥੋੜਾ ਗੁੱਸੇ ‘ਚ ਕਿਹਾ ਸੀ।

“ਅੱਜ ਬੜਾ ਐਨਜੋਏ ਕੀਤਾ, ਮਿਸਟਰ ਮੁਖਰਜੀ ਨੇ ਕਮਾਲ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਦਿੱਤੀ ਏ… ਵਾਇਫ ਵੀ ਬੜੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਏ…।” ਕਿਸੇ ਨਸ਼ੇ ਜਿਹੇ ‘ਚ ਉਹ ਬੋਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

“ਆਸ਼ੂ ਬਿਮਾਰ ਏ।”

“ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਏ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ੂ ਨੂੰ?” ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਗਏ ਸਾਓ…? ਉਹ ਕਾਫੀ ਘਬਰਾ ਗਈ ਸੀ। ਬੱਚੇ ਦਾ ਮੱਥਾ ਟੋਹਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹਦਾ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਾ ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ ਸੀ।

“ਮੰਮੀ ਬਹੁਤ ਟੱਟੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ੂ ਨੂੰ…।” ਡਿੰਪਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।

“ਐਸ ਤਰਾਂ ਵੀ ਸੁੱਟ ਜਾਈਦਾ ਏ ਭਲਾ ਅੰਞਾਣਿਆ ਨੂੰ।” ਬੀਜੀ ਨੇ ਉਲਮੇ ਵਾਂਙ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਣ ਕੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਸ਼ਿਕਨ ਉਭਰ ਆਈ ਸੀ ਪਰ ਗਨੀਮਤ ਕਿ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਬੀਜੀ ਅਡੋਲ ਉੱਠੇ ਸਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ‘ਚੋਂ ਗੁਟਕਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆਏ ਸਨ ਤੇ ਆਸ਼ੂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਹਾਣੇ ਬੈਠ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਸਨ।

“ਤਬਦੀਲੀ ਪਸੰਦ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਲਲਕਾਰ” – ਸਾਲ 6, ਸੰਯੁਕਤ ਅੰਕ 4-5, 1 ਤੋਂ 15 ਅਤੇ 16 ਤੋਂ 30 ਅਪ੍ਰੈਲ, 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ

Advertisements