ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ •ਸੁਖਵੰਤ ਕੌਰ ਮਾਨ (ਅੱਠਵੀਂ ਕਿਸ਼ਤ)

(ਪੀ.ਡੀ.ਐਫ਼ ਇਥੋਂ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰੋ)

(ਅੱਠਵੀਂ ਕਿਸ਼ਤ, ਲੜੀ ਜੋੜਨ ਲਈ ਦੇਖੋ- ‘ਲਲਕਾਰ’ ਅੰਕ 7, 1-15 ਮਈ, 2017)

“ਇਹਦੀ ਤਬੀਅਤ ਬਹੁਤ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਏ…।” ਕਮਰੇ ‘ਚ ਆਇਆ ਦੇ ਚਲੇਜਾਣ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

“ਵੇਖੋ ਮੈਂ ਸਮਝਣੀ ਆਂ, ਪਰ ਬੀਜੀ ਵੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਹਲੀਮੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”

“ਉਫ ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਕਹਿਨਾ ਉਹ…।” ਮੈਂ ਖਿਝਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਏਦੋਂ ਵਧ ਬੋਲਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਹ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਮਝ ਗਹੇ ਸਾਂ।

ਅਸੀਂ ਬ੍ਰੇਕਫਾਸਟ ਲੈ ਰਹੇ ਸਾਂ। ਬੀਜੀ ਨਹਾ ਕੇ ਕਿਚਨ ‘ਚ ਤਵਾ ਮਾਂਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਕੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਬੈਠੇ।

ਡਿੰਪਲ ਨੇ ਆਕੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬੀਜੀ ਨਹਾ ਕੇ ਕਿਚਨ ‘ਚ ਤਵਾ ਮਾਂਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੁੰਡੂ ਨੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤਵਾ ਮਾਂਜ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੀਜੀ ਦਾ ਹਾਲੀ ਤੱਕ ਟੋਸਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।

***

ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਿਹੇ ਬੀਜੀ ਆਸ਼ੂ ਦਾ ਕਾਟ ਕੋਲ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਆਇਆ ਕੋਈ ਦਵਾਈ ਚਿਮਚੇ ‘ਚ ਉਲੱਦ ਰਹੀ ਸੀ।

“ਰਾਜ਼ੀ ਰਿਹਾ ਅੱਜ?” ਦਫਤਰੋਂ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਂ ਬੀਜੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

“ਆਹੋ ਰਾਜ਼ੀ ਬਾਜ਼ੀ ਏ…।” ਬੀਜੀ ਦਾ ਢਿੱਲਾ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਸੀ।

ਸਮਝ ਗਿਆਂ ਸਾਂ, ਆਇਆ ਨੇ ਅੱਜ ਆਸ਼ੂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿੱੱਤਾ। ਅਸਲ ‘ਚ ਪਤਨੀ ਨੇ ਜਾਂਦੀ ਵਾਰੀ ਆਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਵੀ ਖ਼ੇਚਲ ਬੀਜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਪਾਵੇ।

ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਆਸ਼ੂ ਨਾਲ਼ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਨਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ਼। ਗੁੰਮ ਸੁੰਮ ਜਿਹੇ ਉਹ ਉੱਠੇ ਤੇ ਗੈਲਰੀ ‘ਚੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਚਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਚ ਜਾ ਖਲੋਤੇ। ਪੰਜ ਸੱਤ ਮਿੰਟ ਓਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ਼ ਤੁਰ ਪਏ। ਘੜੀ ਕੁ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਖ਼ਲੋਤੇ ਸਨ।

“ਮੈਂ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਈ ਗਈ, ਗੋਲੀ ਖਾਣੀ ਸੀ।” ਬਿਣਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਿਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ।

ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਲੋਸਿਆ ਪੁਚਕਾਰਿਆ ਤੇ ਆਇਆ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਲਈ ਸੀ… ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।

“ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਏ? ਬੜੇ ਚੁੱਪ ਚੁੱਪ ਓ…।” ਇੱਕ ਦਮ ਹੱਸਣਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਘੋਖ਼ਦੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਮੇਰਾ ਮੂਡ ਵੇਖ ਪਤਨੀ ਚੁੱਪ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

“ਬੀਜੀ ਕਿੱਥੇ ਨੇ?” ਘੜੀ ਕੁ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

“ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ‘ਚ” ਮੇਰਾ ਸੰੰਖੇਪ ਜਿਹਾ ਉੱਤਰ ਸੀ।

ਮੁੰਡੂ ਚਾਹ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਚਾਹ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿਆਲਾ ਸਿੱਧਾ ਮੈਂ ਬੀਜੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਪਿਆਲਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹੱਥ ‘ਚ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਜਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਚਾਹ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਤ੍ਰੈਪਾਈ ‘ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ। ਠੋਡੀ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਧਰੀ ਬੀਜੀ ਕੁਝ ਸੋਚੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।

“ਤਬੀਅਤ ਠੀਕ ਤਾਂ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀ?” ਮੈਂ ਬੀਜੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕੋਈ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਲਗਾਤਾਰ ਬੀਜੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਤੱਕਣੀ ਅਸਹਿ ਸੀ।

ਉੱਥੋਂ ਉਠ ਮੈਂ ਸਟੱਡੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸਾਂ। ਘੜੀ ਕੁ ਬਾਅਦ ਵੀਕਲੀ ਮੇਜ਼ ‘ਤੇ ਸੁੱਟਦਿਆਂ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ, ਗੈਰਜ ‘ਚੋਂ ਕਾਰ ਕੱਢਦਿਆਂ ਅਣਚਾਹੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਘਰ ਤੁਰ ਪਿਆ ਸਾਂ…।

***

ਆਸ਼ੂ ਹੁਣ ਰਾਜ਼ੀ ਸੀ।

ਬੀਜੀ ਹੁਣ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਠਾ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਦੋ ਢਾਈ ਘੰਟੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਬਾਣੀ ਪੜਦੇ। ਫਿਰ ਉੱਠਕੇ ਆਪਣੇ ਲਹੀ ਚਾਹ ਤੇ ਟੋਸਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ। ਕਿਚਨ ‘ਚ ਚਾ ਪੀ ਕੇ ਸਿੱਧੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਜਾ ਵੜਦੇ। ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਦਾਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਹੁੰਦੀ। ਅਜੀਬ ਜਿਹੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾ ਨਾਲ਼ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਬਰਾਂਡੇ ‘ਚ ਡਹੀ ਕੁਰਸੀ ‘ਤੇ ਬੈਠੇ ਖ਼ਾਲੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਬਾਹਰ ਸੜਕ ਵੱਲ ਝਾਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਗੁਟਕਾ ਲੈਕੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ। ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡਿੰਪਲ ਨਾਲ਼ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ।

ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ‘ਚ ਬੈਠਣਾ ਛੱਡ ਗਏ ਸਨ। ਆਫ਼ਸ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਸਿਧਾ ਮੈਂ ਉਹਨਾ ਦੇ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ। ਪਤਨੀ ਵੀ ਕੋਲ ਆ ਬੈਠਦੀ। ਚਾਹ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਲਾ ਭਰ ਕੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾ ਵੱਲ ਵਧਾਉਂਦਾ। ਆਇਆ ਆਸ਼ੂ ਨੂੰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਉਂਦੀ। ਡਿੰਪਲ ਵੀ ਕੋਲ ਆ ਬੈਠਦੀ।

“ਹਾਂ ਫਿਰ ਬੀਜੀ, ਪੋਜ਼ ਕਿਵੇਂ ਬਨਾਉਂਣਗੇ?” ਮੈਂ ਡਿੰਪਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਜਿਹਾ ਕਰਦਾ। ਡਿੰਪਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਸ਼ਰਾਰਤ ਜਿਹੀ ਨਾਲ਼ ਮੁਸਕਰਾਂਦੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਈਏ। ਉੱਠਕੇ ਉਹ ਪੋਜ਼ ਬਨਾਉਣ ਲਗਦੀ, ਉਹਦੇ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਪੋਜ਼ ‘ਤੇ ਸਾਰੇ ਹੱਸਦੇ ਹੱਸਦੇ ਦੂਹਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਬੀਜੀ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਜਾਪਦੇ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਵੀ ਬੇ-ਸੁਆਦੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ। ਸ਼ਾਮ ਸਗੋਂ ਅੱਗੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗੀ ਗੁਜ਼ਰਦੀ।

ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਡਿੰਪਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪੋਜ਼ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਾਂ।

“ਡਿੰਪਲ ਕੈਮਰਾ ਲਿਆਈਂ ਮੇਰਾ।” ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਡਿੰਪਲ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ‘ਚੋਂ ਕੈਮਰਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆਈ ਸੀ।

“ਬੀਜੀ ਬੀ ਰੈਡੀ… ਵਨ. ਟੂ. ਥ੍ਰੀ…।” ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂਹ ਨੁੱਕਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਕੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਚੱਲ ਪਿਆ ਸੀ। ਡਿੰਪਲ ਬੀਜੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਬੈਠੀ ਸੀ… ਬੀਜੀ ਆਸ਼ੂ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਲਈ ਬੈਠੇ ਸਨ… ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਡਿੰਪਲ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪਤਨੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੀਜੀ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਧਰੀ… ਮੈਂ ਬੀਜੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਬੈਠਾ ਸਾਂ , ਪਤਨੀ ਤਸਵੀਰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ… ਵਿਚਕਾਰ ਬੀਜੀ ਦੁਆਲੇ ਮੈਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਖੜੇ ਸਾਂ… ਡਿੰਪਲ ਤਸਵੀਰ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਰਸ਼ੀ ਏਸ ਵੇਲ਼ੇ ਘੱਟ ਹੀ ਘਰ ਹੁੰਦੀ। ਕਦੀ ਕੋਈ ਰਿਹਰਸਲ… ਕਦੀ ਕੋਈ ਪਿਕਨਿਕ ਤੇ ਕਦੀ ਕਿਸੇ ਫਰੈਂਡ ਨਾਲ਼ ਪਿਕਚਰ… ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਂਦੀ। ਬੱਸ ਫੋਨ ਕਰ ਦੇਂਦੀ… ਅਰਸ਼ੀ ਇੱਕ ਤਰਾਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਜਿਓ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਉਹਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਚ ਬਹੁਤਾ ਦਖ਼ਲ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਦੇਂਦੇ। ਅਸਾਂ ਇੱਕ ਤਰਾਂ ਉਹਦੇ ਨਾਲ਼ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ… ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਸੀ।

ਮੈਂ ਹਾਲੀ ਕੈਮਰਾ ਸੈੱਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ, ‘ਹੈਲੋ ਮਾਮਾ, ਹੈਲੋ ਪਾਪਾ’ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਅਰਸ਼ੀ ਬੀਜੀ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਖਲੋਤੀ ਸੀ। ਬੀਜੀ ਤੇ ਪਤਨੀ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਰਸ਼ੀ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਬਾਹਵਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ…।

ਕੁਝ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਹੱਥਾਂ ‘ਚ ਫੜੀ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਝਾਕ ਰਹੇ ਸਾਂ।

“ਅਰਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਐਗਜ਼ਾਮ ਕਦੋਂ ਸਟਾਰਟ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ?” ਗੱਲ ਕਰਨ ਖ਼ਾਤਰ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਮਤਿਹਾਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਦੀ ਤਰੀਖ਼ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ।

“ਆਸ਼ੂ ਨੂੰ ਟੌਨਿਕ ਤਾਂ ਠੀਕ ਦੇ ਰਹੀਂ ਏ?” ਕਮਰੇ ਅੰਦਰ ਆਈ ਆਇਆ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

“ਡਿੰਪਲ ਤੂੰ ਜਾਕੇ ਪੜਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?” ਉਤੋਂ ਐਗਜ਼ਾਮ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਨੇ…। ਪਤਨੀ ਡਿੰਪਲ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਭੈੜਾ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਈ, ਡਿੰਪਲ ਕਮਰੇ ‘ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਕੁਝ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਚਾਰ ਖ਼ਾਲੀ ਪਿਆਲੇ ਤਿਪਾਈ ਤੇ ਪਏ ਸਨ… ਖ਼ਾਲੀ ਖ਼ਾਲੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਝਾਕ ਰਹੇ ਸਾਂ… ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਗੱਲ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ…।

***

ਬੀਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਖ਼ਿੜਕੀ ‘ਚੋਂ ਦੂਰ ਕਿੱਧਰੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਵੇਖ ਨਾ ਰਹੇ ਹੋਣ… ਮੈਂ ਕੱਟ ਜਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਕੁਝ ਵੇਖਕੇ ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਂਦੀ, ਕੀ ਖ਼ੁਨਾਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਸਾਥੋਂ? ਬੀਜੀ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ? ਕਿਉਂ ਚੁੱਪ ਚੁੱਪ ਲਗੇ ਫਿਰਦੇ? … ਫਿਰ ਆਪੇ ਹੀ ਠੀਕ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ… ਬੱਚਿਆ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਡਿੰਪਲ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ, ਆਸ਼ੂ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਹਾਂ ਆਇਆ ਨੂੰ ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਦੱਸਦੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਆਇਆ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਗੁਸਤਾਖ ਬੋਲੀ ਸੀ ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਕੱਢ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਕਦੇ…। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਏ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬੀਜੀ ਨੇ ਅੱਗੋਂ ਗੁਸਤਾਖ ਬੋਲਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਖੜੇ ਪੈਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਤਰਲੇ ਕਰਨ ਤੇ ਮਾਫੀਆਂ ਮੰਗਣ ‘ਤੇ ਵੀ ਬੀਜੀ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਾੜਿਆ।

“ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਸਾਧ ਕੇ ਬਹਾ ਦਿਆਂ!” ਇਹ ਕੋਣ ਹੋਵੇ ਗੁਸਤਾਖ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ? ਇਹਦੀ ਏਡੀ ਜੁਅਰਤ ਕਿਵੇਂ ਪਈ! ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਇਹ ਘਰ ‘ਚ ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੀਰਮੇ ਪੀ ਜਾਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾਂ ਦੇ…।” ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੀਜੀ ਦੀ ਉਹ ਕਚੀਚੀ ਹਾਲੀ ਵੀ ਯਾਦ ਏ, ਕਿਵੇਂ ਨੀਲੇ ਪੀਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਬੀਜੀ! ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਛੋਟੇ ਹੀ ਸਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਗਲੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ ਉਹਨੂੰ! ਬੀਜੀ ਤੋਂ ਡਰਦਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਹਾ।

***

ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਬੈਠੇ ਹੁਣ ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਪੁੱਛਣ ‘ਤੇ ਦੱਸਦੇ ਕਿ ਆਸ਼ੂ ਦੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਣ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਪਾਠ ਸੁੱਖ ਹੋਏ ਨੇ। ਉਹ ਬੜੀ ਲੈ ‘ਚ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਡਿਸਟਰਬ ਹੁੰਦੇ। ਡਿੰਪਲ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਪੈਂਦਾ ਪਰ ਅਰਸ਼ੀ ਪੜ ਨਾ ਸਕਦੀ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਮੇਜ਼ ‘ਤੇ ਪਟਕਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਬੈਠਦੀ। ਡਿਸਟਰਬੈਂਸ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦੀ। ਪਤਨੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਿਧਰੇ ਵਿਹੰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗਦਾ…।

“ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਐਗਜ਼ਾਮ ਨੇੜੇ ਨੇ।” ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਫਿਰ ਆਖਦੀ।

“ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੰਝ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਪੜ ਸਕਦੀ।” ਅਰਸ਼ੀ ਹੋਰ ਢਿਝਦੀ।

“ਬੱਸ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਪਾਠ… ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਬੋਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਇਹ ਲੋਕ?” ਅਰਸ਼ੀ ਅਖਦੀ।

ਅਰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ ਕਹਿੰਦਾ ਮੈਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ।

***

ਆਇਆ ਨੂੰ ਗੈਲਰੀ ‘ਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਨੂੰ ਉਹ ਹੁਣ ਘੂਰ ਘੂਰ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਦਾ ਜਾਇਜ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਹਰ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਓਦਨ ਤਾਂ ਹੱਦ ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਆਇਆ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਸੀ। ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆਂ ਸਾਂ ਕਿ ਬੀਜੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਉਰਾਂ ਕੰਧ ਨਾਲ਼ ਕੰਨ ਲਾਈ ਖਲੋਤੇ ਕੁਝ ਸੁਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ… ਬਾਥ-ਰੂਮ ‘ਚ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸਾਂ।

***

“ਤਬਦੀਲੀ ਪਸੰਦ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਲਲਕਾਰ” – ਸਾਲ 6, ਅੰਕ 7, 16 ਤੋਂ 31 ਮਈ, 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ

Advertisements